Ásdís Rósa Magnúsdóttir, prófessor við Deild erlendra tungumála, bókmennta og málvísinda
Fá orð geta sagt langa sögu. Þannig getur smásaga fjallað um einn atburð en brugðið ljósi á heila ævi. Ásdís Rósa Magnúsdóttir, prófessor í frönsku máli og bókmenntum, rannsakar smásögur kvenna frá miðöldum til samtímans og hvernig franskir kvenrithöfundar hafa notað smásöguformið, eða ígildi þess, til þess að tjá sig innan fagurbókmenntanna á þessu langa tímabili.
Ásdís Rósa Magnúsdóttir
Ásdís rannsakar smásögur kvenna frá miðöldum til samtímans og hvernig franskir kvenrithöfundar hafa notað smásöguformið, eða ígildi þess, til þess að tjá sig innan fagurbókmenntanna á þessu langa tímabili.
Ásdís Rósa segir rannsóknina draga fram þátt kvenna í smásagnaritun og varpa ljósi á efniviðinn sem þær völdu sér. „Hann er fjöl- breyttur en þó má sjá, allt frá 12. öld, ákveðnar áherslur sem tengjast ást og óhamingju í mörgum verkanna,“ segir Ásdís Rósa enn fremur. Hluti verkefnisins felst í að velja og þýða úrval smásagna eftir franskar konur til útgáfu. Þar má nefna Marie de France, Marguerite de Navarre, Madame de Lafayette, George Sand, Colette og fleiri.
Kveikjan að rannsókninni er námskeið um franskar smásögur sem Ásdís Rósa hefur kennt við Háskóla Íslands. „Þar hef ég skoðað hvernig smásagan verður til í Frakklandi, þróast og breytist, hverjir skrifa og hvernig. Ég fer út fyrir hinn hefðbundna ramma smásögunnar eins og hún er skilgreind í dag, t.d. með því að fara aftur til 12. aldar þegar Marie de France, fyrsta konan í franskri bókmenntasögu, skrifar ljóðsögur, stuttar frásagnir í bundnu máli, en líka með því að skoða ævintýri af ýmsu tagi,“ segir Ásdís Rósa. „Smásagan er áhugaverð og mikilvæg grein innan fagurbókmenntanna þótt hún hafi lifað, og lifi enn, í skugga skáldsögunnar,“ segir Ásdís Rósa að endingu.