Gunnþórunn Guðmundsdóttir, dósent við Íslensku- og menningardeild
„Það er mjög mikilvægt fyrir þjóðfélag að átta sig á því hvernig atburða og fortíðar er minnst. Þetta á t.d. við um hvernig stórviðburðum, eins og stríði og kreppu, er komið fyrir í þjóðarminninu. Rannsóknin okkar mun varpa ljósi á einmitt þetta,“ segir Gunnþórunn Guðmundsdóttir, dósent í almennri bókmenntafræði.
Ásamt samstarfsmanni sínum, Daisy Neijmann, rannsakar Gunnþórunn minni og gleymsku í bókmenntum, einkum sjálfsævisögum og skáldsögum. Hún hefur skoðað hlutverk minnis og birtingarmyndir tráma og gleymsku í spænskum bókmenntum og Daisy hefur kannað íslenskar bókmenntir sem fjalla um heimsstyrjöldina síðari.
Gunnþórunn Guðmundsdóttir
Ásamt samstarfsmanni sínum, Daisy Neijmann, rannsakar Gunnþórunn minni og gleymsku í bókmenntum, einkum sjálfsævisögum og skáldsögum.
„Umdeildum atburðum, sem sett hafa mark sitt á þjóð, eins og til dæmis borgarastríði, er oft erfitt að finna stað í þjóðarminninu, þar sem ekki ríkir almenn sátt um skilning á þessum atburðum.“ Gunnþórunn segir að á Spáni hafi bókmenntir og kvikmyndir oft tekið á þessum sameiginlegu minningum á mun frjórri og meira skapandi hátt en opinber umræða ræður við. Þar hafi beinlínis orðið sprenging í bókmenntum sem fjalla um trámatíska atburði og fortíð, eins og borgarastyrjöldina og einræðistíma Francos.
„Minnið er auðvitað ákaflega mikilvægur eiginleiki fyrir sjálfsmynd okkar en það er einnig brigðult og óáreiðanlegt. Þessa mótsagnakenndu eiginleika er mjög áhugavert að skoða og hvernig þeir birtast á margvíslega vegu í þjóðarminninu, á söfnum, með minnismerkjum, í listum og bókmenntum.“