Halldóra Gunnarsdóttir, MA í kynjafræðum
„Svo virðist sem við forðumst að skrifa um eða ræða ástina, sama hvort það tengist vísindum eða heimilislegu spjalli við eldhúsborðið,“ segir Halldóra Gunnarsdóttir, MA í kynjafræðum, íbyggin á svip í kynningu á rannsóknarverkefninu „Kynleg ást – elska konur og karlar með ólíkum hætti?“ Hún stendur í pontu og ræðir ástina sem hún segist yfir sig heilluð af. Hún talar um að hún hafi oft verið ástfangin, þó mest af manninum sínum, og brosir breitt. Fyrir framan hana er fullur salur af áhugasömu fólki sem vafalaust hefur líka verið ástfangið. Rannsóknarefnið snertir alla, unga sem aldna.
Halldóra Gunnarsdóttir
„Svo virðist sem við forðumst að skrifa um eða ræða ástina, sama hvort það tengist vísindum eða heimilislegu spjalli við eldhúsborðið.“
Rannsóknarverkefni Halldóru byrjar á að gerður er skarpur greinarmunur á rómantískri eða kynferðislegri ást, sem er hennar viðfangsefni, og svo ástar á milli vina eða foreldra og barna. Halldóra segist hafa tekið viðtöl við átta einstaklinga og þeir spurðir út í viðhorf gagnvart ástinni, eins og hvort ástin sé einstaklingsbundin, hvort ástin breytist í tímans rás og hvort þeir upplifi kynbundinn mun á ástinni.
Halldóra segir það goðsögn að ekki sé hægt að rannsaka ástina og veltir fyrir sér hvort ein af ástæðum þess að menn beri fyrir sig goðsögninni í stað þess að ráðast í verkefnið sé hið gegnsýrða kynbundna misrétti í samfélagi okkar. Okkur sé tamt að hugsa um ástina og jöfnuð sem órofa heild en hins vegar séu samfélagsaðstæður okkar með þeim hætti að gjá myndast milli þess sem við viljum sjá í ástinni og þess sem við framkvæmum í daglegu lífi.
Halldóra veltir þeirri spurningu upp af hverju ástin sé eins konar olnbogabarn í fræðunum og vísindum og spyr t.d. hvers vegna mannfræðinni sé tamara að ræða um og rannsaka reiði og lífeðlisfræðinni ógeðstilfinningu fremur en ástina.
Að endingu, með salinn á sínu bandi, kynnir Halldóra niðurstöður sínar sem eru á þann veg að orðræða um ástina sé ólík eftir kynjunum. Konum er tamara en karlmönnum að ræða ástina og þær tilfinningar sem eru samfara henni. Orðræðan um ástina sé tengd því kvenlega sem hefur þau áhrif að ábyrgðin á ástinni er meira kvennamál en karla. Hún telur að öll ástarsambönd færu í vaskinn ef við hefðum ekki einhvern sameiginlegan skilning á ástinni en lítur svo á að við eigum að tala um ástina óhikað og horfast í augu við að hún er lituð af mismunandi væntingum til kynjanna og berjast gegn þeim því að aðeins þannig nær ástin að blómstra til fulls.
Sem lokaorð vitnar Halldóra í viðmælanda sinn, Trausta, sem ræddi um að kannski væri ástin þegar allt kæmi til alls það sem sæti eftir þegar flugeldasýningin væri búin, „maður er órakaður og konan ógreidd og illt í maganum og svona.“ Svo er klappað lengi.