Háskóli Íslands hefur í nokkur ár verið þátttakandi í svokölluðu CarbFix-verkefni, sem er fjölþjóðlegt samstarfsverkefni Háskóla Íslands, Orkuveitu Reykjavíkur, Rannsóknaráðs Frakklands í Toulouse og Columbia-háskóla í Bandaríkjunum. Verkefnið snýst um að beisla koltvísýring sem kemur frá Hellisheiðarvirkjun.
„Verkefnið er mikilvægt því við verðum að leita leiða til að minnka útstreymi koltvísýrings með því að binda hann og einnig að minnka losun með breyttum lifnaðarháttum, til þess að komast hjá loftslagsbreytingum,“ segir Sigurður Reynir Gíslason rannsóknaprófessor en jarðvísindamenn Háskóla Íslands hafa starfað við verkefnið undir hans stjórn ásamt 10 doktors- og meistaranemum.
Við Hellisheiðarvirkjun
Verkefnið snýst um að beisla koltvísýring sem kemur frá Hellisheiðarvirkjun.
„CarbFix-verkefnið er eitt það fyrsta í heiminum þar sem koltvísýringi er dælt niður í jarðlög og hann bundinn sem steinn. Þessi aðferð verður líklega ekki stórtækasta aðferðin sem þekkt er en sennilega sú öruggasta,“ segir Sigurður Reynir.
Binding koltvísýrings í formi steintegundar í basalti er vel þekkt náttúrulegt ferli á jarðhitasvæðum. Þegar kvika storknar losnar koltvísýringur og berst upp í jarðlögin. Hluti af koltvísýringnum losnar út í andrúmsloftið um gufuaugu og hveri og hluti þess hvarfast við magnesíum, járn og kalsíum í basalti og myndar svokallaðar karbónatsteindir. Þannig hefur koltvísýringur verið bundinn á náttúrulegan hátt sem steind í þúsundir ef ekki milljónir ára á jarðhitasvæðum.
Ráðgert er að leysa koltvísýring upp í vatni undir þrýstingi og dæla vökvanum niður á 400 til 800 metra dýpi um borholu í útjaðri jarðhitakerfisins. Þetta verður gert þar sem taldar eru mestar líkur á að koltvísýringurinn hvarfist við basaltið. Að nokkrum tíma liðnum er talið að steindir eins og kalsít falli út í holrými bergsins.