Margrét H. Indriðadóttir, meistaranemi í íþrótta- og heilsufræði
„Í starfi mínu sem sjúkraþjálfari hef ég séð hvaða afleiðingar íþróttameiðsl geta haft og þá skerðingu á lífsgæðum sem geta fylgt þeim,“ segir Margrét H. Indriðadóttir, meistaranemi í íþrótta- og heilsufræði. Í meistaraverkefni sínu beinir hún sjónum að íþróttameiðslum íslenskra ungmenna.
Verkefnið er hluti af stórri rannsókn við Íþrótta-, tómstunda- og þroskaþjálfadeild sem nefnist Atgervi ungra Íslendinga. Þar er heilsufar og lífsstíll 17 og 23 ára ungmenna kannaður. „Ég beini sjónum að brottfalli ungmenna úr skipulögðu íþróttastarfi vegna íþróttameiðsla, tíðni meiðsla síðastliðna 12 mánuði og hugsanlegum tengslum þeirra við kyn, hversu mikið íþróttirnar eru iðkaðar og lífeðlisfræðilegar breytur eins og þrek, fituprósentu, líkamsþyngdarstuðul og fitulausan mjúkvefjamassa, sem má nota sem mælikvarða á vöðvamassa líkamans,“ útskýrir Margrét og bætir við: „Mér fannst það frábært tækifæri að fá að vinna með þverfaglegu rannsóknarteymi með þennan fjölda þátttakenda og geta jafnframt lagt þessu málefni lið.“
Margrét H. Indriðadóttir
Í meistaraverkefni sínu beinir Margrét sjónum að íþróttameiðslum íslenskra ungmenna.
Margrét á þrjú börn sem öll hafa stundað íþróttir. „Ég hef því í mörg ár fylgst með barna- og unglingastarfi af hliðarlínunni og séð þann mikla og góða ávinning sem þau njóta. En íþróttameiðslin eru leiðinlegur og skaðlegur fylgifiskur íþróttanna sem þarf að leggja áherslu á að halda í lágmarki,“ segir hún.
Alls tóku um 450 ungmenni þátt í rannsókninni. „Fyrstu niðurstöður sýna að brottfall barna og unglinga úr íþróttum vegna íþróttameiðsla er 8,4% en í þessum hópi höfðu 440 ungmenni einhvern tíma tekið þátt í skipulögðum íþróttum. Af þeim 170 sem enn þá æfðu íþróttir höfðu 56% leitað aðstoðar heilbrigðisstarfsmanns, einu sinni eða oftar, síðastliðna 12 mánuði,“ segir Margrét.
Hún vonast til að niðurstöður hennar veki bæði umræðu og leiði til aðgerða. „Með stöðugt vaxandi þátttöku barna og unglinga í íþróttum og auknu æfinga- og keppnisálagi verða íþróttameiðsl æ algengari og erlendar rannsóknir benda sterklega til þess að hægt sé að tala um slík meiðsli og afleiðingar þeirra sem lýðheilsuvandamál,“ segir Margrét.
Leiðbeinandi: Erlingur S. Jóhannsson, prófessor við Íþrótta-, tómstunda- og þroskaþjálfadeild.