Karl Sölvi Guðmundsson, dósent í rafmagns- og tölvuverkfræði, og Þjóðbjörg Guðjónsdóttir, lektor í sjúkraþjálfun
Gönguhermirinn þótti besta verkefnið í keppni hugmynda um svokölluð hagnýtingarverðlaun árið 2008. Verðlaununum er ætlað að hrinda í framkvæmd hugmyndum, sem dregnar eru upp úr skúffunum víða í Háskólasamfélaginu.
Þjóðbjörg Guðjónsdóttir
„Meðal hefðbundinna lausna eru svokölluð standbretti, sem börnin eru látin standa í, til að skapa þunga á beinin. Gönguhermirinn hefur það fram yfir hefðbundin standbretti, að hann skapar breytilegt álag, sem örvar beinþéttnina.“

Gönguhermirinn er ekki eins manns verk heldur afsprengi samstarfs nemenda og kennara í véla-, og rafmagns- og tölvuverkfræði annars vegar og í sjúkraþjálfun hins vegar. Karl Sölvi Guðmundsson, dósent í rafmagns- og tölvuverkfræði, og Þjóðbjörg Guðjónsdóttir, lektor í sjúkraþjálfun, hrintu verkefninu af stað síðastliðið sumar með styrk frá Nýsköpunarsjóði námsmanna. Karl Sölvi segir markmiðið hafa verið að þróa tæki sem myndi nýtast fjölfötluðum börnum.
„Meðal hefðbundinna lausna eru svokölluð standbretti, sem börnin eru látin standa í, til að skapa þunga á beinin. Gönguhermirinn hefur það fram yfir hefðbundin standbretti, að hann skapar breytilegt álag, sem örvar beinþéttnina,“ segir Karl Sölvi. „Markmiðið með þessu tæki,“ segir Þjóðbjörg, „er að þéttni í beinum í fötluðum börnum sem ekki geta staðið eða gengið sjálf aukist en þar sem álag vantar á beinin meðan á vexti stendur er hætt við að beinin nái ekki fullri þéttni og eru þau því viðkvæmari fyrir álagi en ella og börnunum er hættara við beinbrotum. Þetta vildum við leysa.“
Að sögn Karls Sölva er framundan smíði frumgerðar og prófanirr en áætlað er að gönguhermirinn geti gagnast um 500 börnum hér á landi strax, til æfinga og styrkingar beina. Þau Karl Sölvi og Þjóðbjörg segja verkefnið afar spennandi, ekki síst fyrir þá sem það á að hjálpa, auk þess sem það er áhugavert fyrir framhaldsnema í sjúkraþjálfun og verkfræði.
Auk Þjóðbjargar og Karls Sölva unnu þau Andri Yngvason, Bjarki Már Elíasson, Fjóla Jónsdóttir og Jóna Guðný Arthúrsdóttir að verkinu.