„Ég vona að rannsóknin auki skilning okkar á dauðanum á víkingaöld við Norður- Atlantshafsbyggðir, á Íslandi og í Skotlandi,“ segir hin kanadíska Janis Mitchell, doktorsnemi í fornleifafræði. Áhugi hennar á gripum, greftrun og norrænum víkingum varð til þess að hún ákvað að sækja um doktorsnám í fornleifafræði á Íslandi. Fyrsta háskólagráða hennar er í félagsmannfræði en þess á milli starfaði hún við forvörslu fornleifa.
Janis Mitchell
„Ég vona að rannsóknin auki skilning okkar á dauðanum á víkingaöld við Norður- Atlantshafsbyggðir, á Íslandi og í Skotlandi“
Janis stundar nám við Háskóla Íslands, ekki eingöngu vegna þess að hún vill vera í sem mestu návígi við rannsóknarefnið heldur líka til þess að geta eytt sem mestum tíma á staðnum þar sem fólkið, sem hún reynir að skilja, bjó. Af sömu ástæðu dvaldi hún í Skotlandi í eitt ár sem Erasmus-skiptinemi. Á báðum stöðum fékk hún aðgang að fornleifum frá víkingaöld í eigu þjóðminjasafns.
„Mig langaði til að vinna rannsókn sem gerði mér kleift að nota fornmuni til að svara spurningum um það hvernig fólk á víkingaöld gæti hafa skilið dauðann. Til að ná þessu markmiði ákvað ég að bera saman fornleifar frá samfélögum á víkingaöld við Norður-Atlantshaf, þ.e. Íslandi sem „nýs“ lands og Skotlandi þar sem landið hafði verið í byggð áður en víkingarnir numu þar land.“
Janis segir að markmiðið með rannsókninni sé að skoða hvers vegna ákveðnir hlutir voru settir í grafir umfram aðra. „Niðurstöður sem fengnar eru með þessum hætti verða skoðaðar í samhengi við félagslega þætti, sjálfsvitund einstaklinga og hugmyndir um dauðann,“ segir Janis enn fremur um verkefnið.
Leiðbeinandi: Steinunn Kristjánsdóttir, prófessor við Sagnfræði- og heimspekideild.