Sigurjón Baldur Hafsteinsson, dósent við Félags- og mannvísindadeild
„Íslendingar hafa frá miðri 19. öld flust búferlum til annarra landa og í dag, í kjölfar kreppunnar, hafa margir Íslendingar tekið sig upp og flutt búferlum. Hið sama má segja um flutninga fólks af erlendum uppruna hingað til lands, þeir hafa færst mjög í vöxt á síðustu 30 árum. Þessi hreyfanleiki vekur upp spurningar um þá stöðu sem þessir hópar hafa í íslenskum söfnum sem auglýsa sig gjarnan sem vettvang sögulegrar og samtímalegrar sýnar á þjóð og land,“ segir Sigurjón Baldur Hafsteinsson, lektor í safnafræði við Félags- og mannvísindadeild.
Hann vinnur að rannsókn, ásamt Tinnu Grétarsdóttur mannfræðingi, á sambandinu milli erlendra þjóðarbrota á Íslandi og þjóðarbrota Íslendinga erlendis í tengslum við söfn á Íslandi.
Sigurjón Baldur Hafsteinsson
Sigurjón vinnur að rannsókn, ásamt Tinnu Grétarsdóttur mannfræðingi, á sambandinu milli erlendra þjóðarbrota á Íslandi og þjóðarbrota Íslendinga erlendis í tengslum við söfn á Íslandi.
Sigurjón bendir á að erlend söfn og rannsóknir á sviði hug- og félagsvísinda, sem sinnt hafa hreyfanleika fólks, hafi á undanförnum áratugum tekið til endurskoðunar framsetningu og kenningar sínar um þátt innflytjenda í fortíð og samtíð. „Það hefur þýtt að áhugi almennings á söfnum og rannsóknum fræðimanna hefur aukist og bæði menntun og lífsgæði fólks batnað,“ bætir hann við.
Sigurjón segir hins vegar að innflytjendur eigi sér takmarkaða, ef þá nokkra, stöðu innan íslenskra safna. Í rannsókninni ræddi hann þá staðreynd við fjöldann allan af fulltrúum þjóðarbrota sem búa hér á landi og við starfsmenn safna. „Þar kemur fram að ríkur vilji er meðal innflytjenda að söfn greini frá reynslu þeirra á sýningum eða í öðrum verkefnum á þeirra vegum. Söfnin hafa einnig vilja til frekari þátttöku innflytjenda í starfseminni en telja að fjármagn og stuðning skorti til þess að sinna þeim þætti betur,“ segir Sigurjón.