Olgeir Sigmarsson, vísindamaður við Jarðvísindastofnun Háskóla Íslands
„Kveikjan að rannsókninni var sprengigosið sjálft í toppgíg Eyjafjallajökuls sem var mjög ólíkt flestum íslenskum gosum síðustu alda,“ segir Olgeir Sigmarsson, vísindamaður við Jarðvísindastofnun Háskóla Íslands, um rannsókn sína á blöndun kvikunnar í gosinu í Eyjafjallajökli vorið 2009.
Í rannsókninni er ætlunin að reyna að skilja betur þau eðlis- og efnafræðilegu ferli sem stjórnuðu samsetningu gosefna úr Eyjafjallajökli og hvernig sú samsetning breyttist eftir því sem leið á gosið. Olgeir vonast til að niðurstöðurnar geti varpað nýju ljósi á hegðun eldfjalla sem gjósa súrri kviku.
Olgeir Sigmarsson
„Kveikjan að rannsókninni var sprengigosið sjálft í toppgíg Eyjafjallajökuls sem var mjög ólíkt flestum íslenskum gosum síðustu alda.“
„Með mikilli vinnu starfsmanna Raunvísindastofnunar og háskólans tókst að ná gjóskusýnum úr gosinu á svo til hverjum einasta degi,“ bendir Olgeir á og bætir við: „Frumniðurstöður efnagreininga sýna að samsetning gosefnanna breyttist hratt. Það stafar af kvikublöndun „gamallar“ súrrar kviku sem ekki komst af sjálfsdáðum upp úr eldfjallinu heldur þurfti innskot af heitu basalti til að hræra upp í gömlu kvikunni og valda þar með sprengigosi.“
Olgeir segir að þetta ferli líkist mun meira því sem gerist í eldfjöllum á úthafseyjabogum þar sem einn jarðskorpufleki gengur undir annan fremur en hér á landi þar sem flekarnir ganga í sundur. „Skilningur á kvikuferlum undir Eyjafjallajökli hjálpar því til við að skilja betur goshegðun stórra eldkeila annars staðar í veröldinni. Jafnframt má nýta betri þekkingu á kvikuferlunum til að meta hvaðan kvikan kemur og læra betur á mælanlega fyrirboða eldgosa, s.s. skjálfta og landbreytingar,“ segir Olgeir að lokum.