Marie Keiding, nýdoktor frá Jarðvísindadeild
„Ég hóf nám í jarðeðlisfræði vegna mikils áhuga á áhrifum jarðskorpuflekanna á mótun yfirborðs jarðarinnar,“ segir Marie Keiding, sem er nýdoktor í jarðeðlisfræði. Hún nefnir að Ísland sé kjörið til að læra framvindu og yfirborðsbreytingar sem eiga sér stað á mótum Norður-Ameríkuflekans og Evrasíuflekans.
Megintilgangur rannsóknarinnar var að auka þekkingu á flekamótunum á Reykjanesi. Mest áhersla var lögð á að meta yfirborðsbreytingar. Notaður var GPS-staðsetningarbúnaður og önnur svipuð tæki. Einnig voru rannsakaðar yfirborðsbreytingar í nánasta umhverfi jarðhitasvæðakerfa, til dæmis breytingar sem urðu vegna framkvæmda við Reykjanesvirkjun árið 2006.
Marie Keiding
Marie nefnir að Ísland sé kjörið til að læra framvindu og yfirborðsbreytingar sem eiga sér stað á mótum Norður-Ameríkuflekans og Evrasíuflekans.
„Meginniðurstöðurnar sýna að yfirborðsbreytingar og jarðskjálftar samrýmast hnattrænum flekahreyfingarmódelum. Síðastliðna tvo áratugi hafa yfirborðsbreytingar á flekaskilum verið í samræmi við landmótun yfir langt tímabil vegna reks á Norður-Ameríkuflekanum og Evrasíuflekanum. Staðbundin frávik sjást oft í nágrenni við jarðhitakerfi á Reykjanesi, bæði af náttúru- og mannavöldum,“ segir Marie.
„Við jarðeðlisfræðingar höfum mikinn áhuga á að skilja kraftana sem valda landmótun á flekaskilum, á gliðnunarmótum eins og á Reykjanesi, sem og á annars konar flekamótum. Jarðskjálftarannsóknir á svæðinu eru líka mjög mikilvægar vegna nálægðar við höfuðborgarsvæðið. Yfirborðsbreytingar umhverfis jarðhitakerfi geta veitt dýrmætt innsæi í eðli kvikuhólfa, sem er sérlega áhugavert fyrir fyrirtæki sem nýta jarðhita til orkuframleiðslu.“
Leiðbeinandi: Þóra Árnadóttir, sérfræðingur við Jarðvísindastofnun.