Unnur Dís Skaptadóttir, prófessor við Félags- og mannvísindadeild
Rannsóknin fjallar um reynslu og viðhorf Filippseyinga á Íslandi og hvernig þeir viðhalda tengslum við fólkið sitt í upprunalandinu.“ Þetta segir Unnur Dís Skaptadóttir, prófessor í mannfræði, um nýlega rannsókn sína sem hún segir hafa mikið gildi fyrir íslenskt samfélag „þar sem um er að ræða hóp sem oft er alhæft um og mætir oft á tíðum fordómum í íslensku samfélagi sem meðal annars byggjast á staðalmyndum um asískar konur.“
Rannsóknin fór fram í Reykjavík og á tveimur öðrum stöðum á Íslandi en hún fól í sér þátttökuathuganir og viðtöl auk þess sem Unnur Dís fór í tvígang til Filippseyja í þágu rannsóknarinnar.
Unnur Dís Skaptadóttir
Unnur Dís hefur stundað rannsóknir sem snúa að innflytjendum á Íslandi í meira en áratug og sá fyrir nokkrum árum mikilvægi þess að skoða sérstaklega reynslu Filippseyinga þar sem þeir eru einn af ölmennari inn ytjendahópum á Íslandi.
Unnur Dís hefur stundað rannsóknir sem snúa að innflytjendum á Íslandi í meira en áratug og sá fyrir nokkrum árum mikilvægi þess að skoða sérstaklega reynslu Filippseyinga þar sem þeir eru einn af ölmennari inn ytjendahópum á Íslandi. „Þeir eru langstærsti hópur inn ytjenda sem kemur frá Asíu,“ segir Unnur Dís.
Að hennar sögn sýna niðurstöðurnar að Filippseyingar á Íslandi séu afar ölbreyttur hópur sem komi frá ólíkum eyjum á Filippseyjum og hafi ólík móðurmál. Þetta gangi þvert á það sem margir hafi ætlað. „Flestir þeirra aðlagast vel íslensku samfélagi og þeim hefur tekist að skapa sér gott líf. Stór hluti þeirra er vel menntaður en nýtir menntun sína takmarkað á Íslandi,“ segir Unnur Dís og bætir við að margir hafi haft starf erlendis í huga við val á námi. „Margir Filippseyingar starfa t.d. sem hjúkrunarfræðingar eða eru í öðrum störfum innan heilbrigðiskerfisins.“
Unnur Dís segir dæmi um að filippseyskar konur hér á landi taki jafnvel þátt í uppbyggingu og samfélagsverkefnum í upprunalandinu.
Unnur Dís segir að rannsóknin sé framlag til fræðilegrar umræðu um fólksflutninga, þverþjóðleg tengsl og um mótun fjölmenningarsamfélags. „Rannsóknin er einnig framlag til fræðilegrar umræðu um aðgengi og útilokun frá íslensku samfélagi og um birtingarmyndir rasisma. Það að fara til Filippseyja og tala við ættingja fólks sem býr hér, fólk sem fær peninga senda frá Íslandi, að tala við ungar konur í hjúkrunarnámi sem stefna til útlanda – þetta allt veitir ekki aðeins innsýn í það hvernig tengslunum við heimalandið er viðhaldið heldur einnig í brennandi áhuga þeirra Filippseyinga sem búa á landi á því að skapa ekki bara sjálfum sér betra líf heldur einnig ættingjum í upprunalandinu sem treysta á þá.“