Þórdís L. Gísladóttir, nýdoktor við Menntavísindasvið
Marktækur munur er á viðhorfi unglinga sem stunda íþróttir með íþróttafélögum til lífsins og þeim sem gera það ekki, samkvæmt rannsókn Þórdísar L. Gísladóttur nýdoktors, „Hreyfifærni, líkamshreysti, og áhrif þátttöku í skipulögðu íþróttastarfi á unglinga“. „Ég held að það sé þessi strúktúr sem þau alast upp við, að þurfa að hlýða reglum og skipulagi. Á Íslandi er mjög hátt faglegt stig þjálfunar og við stöndum mjög framarlega í heiminum að þjálfun barna og unglinga. Við vitum að ef þú ert í góðu formi þá er sjálfsmyndin þín betri og þegar þú ert með góða sjálfsmynd held ég að þú lítir bjartari augum á framtíðina,“ segir Þórdís.
Markmið rannsóknarinnar var að „stuðla að betri skilningi á tengslum hreyfifærni og líkamshreysti hjá unglingum. Jafnframt að rannsaka hvaða áhrif þátttaka í skipulögðu íþróttastarfi hjá íþróttafélagi hefði á líkamshreysti, viðhorf og líðan unglinga,“ segir Þórdís. Lagður var spurningalisti fyrir 10.987 nemendur í 8., 9. og 10. bekk grunnskóla auk þess sem 94 unglingar úr 9. og 10. bekk voru mældir með hreyfifærni- og líkamshreystiprófum.
„Niðurstaðan fyrir íþróttahreyfinguna er að halda áfram að gera það sem hún er að gera og það er mikilvægt að allir krakkar fari í gegnum hana þó að þeir ætli sér ekki að verða afreksfólk. Það er líka lærdómsríkt fyrir íþróttahreyfinguna að leyfa krökkum að vera með þótt þau fari ekki alla leið, með því er hún að taka þátt í uppbyggingu á einstaklingum.“
Þórdís segir niðurstöður rannsóknarinnar hafa komið sér á óvart og það hafi verið sérstaklega áhugavert að sjá að þeir sem æfðu með íþróttafélögum voru almennt séð bjartsýnni á lífið og framtíðarmöguleika sína til starfs og menntunar en aðrir unglingar, jafnvel þótt þeir stunduðu hreyfingu eða líkamsrækt á eigin vegum.
Þórdís hefur sjálf stundað íþróttir frá barnsaldri, kennt á öllum skólastigum og þjálfað á öllum getustigum þar sem hún tók eftir því að afreksíþróttakrakkar stóðu sig yfirleitt einnig vel á öðrum sviðum, svo sem í skóla. Þórdís leggur áherslu á að íþróttir séu fyrir öll börn, hvort sem þau stefni á afreksmennsku eða ekki.
„Niðurstaðan fyrir íþróttahreyfinguna er að halda áfram að gera það sem hún er að gera og það er mikilvægt að allir krakkar fari í gegnum hana þó að þeir ætli sér ekki að verða afreksfólk. Það er líka lærdómsríkt fyrir íþróttahreyfinguna að leyfa krökkum að vera með þótt þau fari ekki alla leið, með því er hún að taka þátt í uppbyggingu á einstaklingum.“