Sindri Geir Óskarsson, mag. theol. frá Guðfræði- og trúarbragðafræðideild
Sindri Geir Óskarsson, sem brautskráðist með embættispróf í guðfræði haustið 2016, fjallar um guðfræðileg og siðfræðileg rök fyrir umhverfisaðgerðum og grænu kirkjustarfi á Íslandi í lokaritgerð sinni. Viðfangsefni hans eru grænar kirkjur í alþjóðlegu og íslensku samhengi þar sem hann leggur guðfræðilegan og siðfræðilegan grundvöll fyrir því að kirkjur láti sig loftslagsbreytingar og verndun náttúrunnar varða. Áhersla er lögð á að kirkjur geti ekki látið nægja að mæta vistkreppu samtímans í orði heldur sé nauðsynlegt að grípa til verka.
„Þegar litið er til þjóðkirkjunnar má sjá að hún hefur staðið sig ágætlega á vettvangi orðsins, prestar og biskupar hafa skrifað og fjallað um umhverfisvernd og loftslagsbreytingar,“ segir Sindri Geir. Í ritgerðinni leitar hann fyrirmynda í umhverfisstarfi kirkna í Evrópu, Asíu og Afríku, en víða um lönd eru kirkjur mun virkari á þessu sviði en hérlendis. Þannig varðar ritgerðin samfélagið og hlutverk kirkjunnar í því með beinum hætti. Loftslagsráðstefnan í París var stór áhrifavaldur þegar Sindri valdi efni lokaritgerðar enda hefur hann lengi verið áhugasamur um umhverfisvernd og nær hér að tengja saman guðfræði, umhverfisvernd og umræðuna um framtíð þjóðkirkjunnar.
Sindri Geir Óskarsson
„Þjóðkirkjan hrærist í samfélagi sem ætlast til þess að hún sé hlutlaus athafnaþjónusta en boðskapur kirkjunnar knýr hana hins vegar til að vera pólitísk, láta sig óréttlæti varða.“
„Íslensk vistguðfræðiumræða hefur þróast í takt við alþjóðlegu umræðuna. Prestar hafa sýnt samspili trúarbragða og náttúruverndar áhuga í hátt í þrjá áratugi og á síðustu árum hefur þjóðkirkjan látið til sín taka á vettvangi orðsins en hún hefur ekki tekið til verka,“ bendir Sindri á. „Ég vildi því hvetja þjóðkirkjuna til að verða virkari í náttúruvernd.“
Það er aftur á móti ekki einfalt mál að sögn Sindra. „Við sáum að allt ætlaði um koll að keyra í samfélaginu þegar Laugarneskirkja reyndi að veita hælisleitendum kirkjugrið, en slíkar aðgerðir, sem eiga sér sannarlega pólitíska vídd, er auðvelt að rökstyðja út frá guðfræðilegu og siðfræðilegu sjónarmiði. Á sama hátt er hægt að rökstyðja umhverfisaktívisma á vettvangi kirkjunnar,“ bætir Sindri við.
„Þjóðkirkjan hrærist í samfélagi sem ætlast til þess að hún sé hlutlaus athafnaþjónusta en boðskapur kirkjunnar knýr hana hins vegar til að vera pólitísk, láta sig óréttlæti varða. Ef þjóðkirkjan hefur áhuga á að taka höndum saman við systurkirkjur sína um allan heim og byrja að láta sig umhverfismál varða í verki hef ég dregið saman rök og grundvöll fyrir því,“ segir Sindri að lokum.
Leiðbeinandi: Sólveig Anna Bóasdóttir, prófessor við Guðfræði- og trúarbragðafræðideild